Tussen kerst en oud & nieuw vertoont Cinema het Hogeland twee films van de eigenzinnige Amerikaanse regisseur Wes Anderson, beroemd geworden door zijn uitgesproken filmstijl en gevoel voor absurditeit. In het dozijn films dat hij sinds zijn debuut Bottle Rocket uit 1996 maakte, creëert Anderson werelden die  vervreemdend aanvoelen en toch heel herkenbaar zijn. Zijn films zijn altijd strak gecomponeerd, zorgvuldig vormgegeven en worden bevolkt door personages die steeds net langs elkaar heen leven, waardoor er een vreemd soort spanning ontstaat – enigszins vergelijkbaar met de films van de Nederlandse filmmaker Vincent van Warmerdam of het televisiewerk van Wim T. Schippers – maar dan vele malen subtieler en ingenieuzer. Wie eenmaal een Anderson-film heeft gezien, herkent elke volgende meteen. En wie eenmaal van deze films leert genieten, wil meer – veel meer. 

Moonrise Kingdom is een verstild en licht absurd tienerverliefdheid-verhaal, gesitueerd op een fictief eiland voor de kust van New England. De film speelt in de jaren zestig en volgt twee jonge buitenbeentjes die samen weglopen en hun eigen liefdesspoor volgen. Door die stap confronteren ze de verblufte volwassenen met hun onvermogen, liefdeloosheid en eenzaamheid. Wes Anderson vertelt dit verhaal met zijn kenmerkende aandacht voor detail en een subtiele balans tussen humor en melancholie.

De eigenzinnigheid van Anderson is in Moonrise Kingdom nadrukkelijk merkbaar, maar ingetogener dan in sommige van zijn andere films. De zorgvuldig gecomponeerde kaders, het gebruik van muziek en de welhaast boekachtige structuur werken vervreemdend, maar leveren emoties die even klein als oprecht zijn. De volwassen personages — gespeeld door onder anderen Bruce Willis, Frances McDormand en Bill Murray — bewegen zich onbeholpen rond de vastberadenheid van de twee kinderen, waardoor de film een ironische knipoog oplevert.

In een bioscoopvoorstelling krijgt Moonrise Kingdom extra ruimte om te ademen. De landschappen, het kleurgebruik en het ritme van de film komen daar sterker tot hun recht, zonder dat het verhaal aan intimiteit verliest. Het is een film die niet zozeer draait om grote gebeurtenissen, maar om sfeer, observatie en het gevoel van een tijdelijke, zelfgebouwde wereld. Typisch Wes Anderson dus, maar met een opmerkelijke zachtheid.

Cinema het Hogeland vraagt geen entree, maar stelt een vrijwillige bijdrage zeer op prijs.