Een vader en zijn zoon, een rave ergens diep in de bergen van Zuid-Marokko, en een naam die ze eindeloos doorgeven: Mar, dochter en zus, maanden geleden verdwenen op een van die eindeloze, slapeloze feesten. Oliver Laxe maakte van die zoektocht geen gewoon verhaal, maar een tocht door een woestijn die even echt als mysterieus en angstaanjagend is — begeleid door dreunende elektronische muziek en een landschap dat je niet meer loslaat.
Sirât ging in mei 2025 in première in de hoofdcompetitie van Cannes en won er de juryprijs. De Nederlandse pers was er ronduit lyrisch over: een film die “half rave, half religieuze ervaring” is, met een minimale vertelling en een maximale impact. Niet een film om weg te kijken, wel een om samen te ondergaan — en daarna in de Huiskamer nog lang over na te praten.
De Volkskrant: “Sirat is nauwelijks begonnen en nu al beroert de film je lijf en geest op een ongeëvenaarde manier. Zo zal regisseur en scenarist Oliver Laxe dat vaker doen: eerst de bedwelming, dan de uppercut.”
Cinemagazine: “In al zijn explosieve intensiteit is het een film die je bij voorkeur ervaart op het grootste scherm dat je kunt vinden, met geluid dat je niet alleen hoort, maar voelt.”
Het Parool: “Veel verhalen gaan over rouw, slechts weinig verhalen construeren ook een ervaring van rouw.”
Zet het in je agenda: vrijdagavond 18 december, Huiskamer van Warffum. De film start om 20:30, de deuren zijn om 20 u open..

